โลกใบกลมๆของเด็ก (??) ขี้เหงา + เอาแต่ใจ

เมื่อก่อน ที่ยังไม่รู้จักคิด รู้จักวางแผนการใช้เงิน

ก็เอามันไปซื้อหนังสือบ้าง กินบ้าง เที่ยวบ้าง เฮฮาบ้าง

แล้วก็ชอบเบิกแม่  ^ ^"

แต่ตอนนี้...ตอนที่เรียนมาถึงปีสี่ มองเห็นอะไรกว้างกว่าวันก่อนๆ

ถึงรู้ว่า...เงินเป็นสิ่งมีค่า แต่เราใช้มันอย่างไร้ค่ามากกว่าจำเป็น!

ยิ่งเห็นว่า แม่ไม่ได้มีรายได้เหมือนเก่า ก็ยิ่งอยากจะย้อนเวลากลับไป

แต่ในเมื่อทำไม่ได้ ก็ได้แต่คิดว่า "เอ้อ! อย่างน้อยปัจจุบันฉันยังคิดได้" ก็พอ

ทุกวันนี้..แม่มดไม่ใช่คนเก่า

เวลาจะใช้เงินทำอะไรจะ "คิด คิด และก็ คิด" ทุกครั้ง

ไม่ใช่พวกตระหนี่ขี้เหนียวนะ

แม่มดแค่คิด...คิดว่ามันจำเป็นหรือเปล่าที่ต้องใช้

เราซื้อเพราะสนองความจำเป็น หรือ ความอยากมากกว่ากัน

ซื้อแล้ว เราจะเห่อแล้วทิ้ง หรือใช้มันจริงๆล่ะ

แม้แต่พวกขนม...บางอย่างซื้อมามันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

มีแต่เพิ่มไขมัน เพิ่มน้ำตาลในเลือด เปลืองเงินกระเป๋า

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ซื้ออะไรเลยนะ

ซื้อค่ะ...แต่มันต้องจำเป็นฉันต้องใช้ หิวจริงไม่ใช่หิวเพราะมันน่ากิน

และไม่ซื้อของเพียงเพราะมันติดป้าย "ลดราคา" แต่ฉันยังไม่ต้องการ

และอาจเป็นเพราะแม่มดไม่ใช่คนพวกเห่อซื้อรองเท้าทีละหลายคู่

เก็บเสื้อผ้าให้เก่าเหลืองคาตู้แล้วไม่ได้ใส่ เพราะชอบซื้อทับเข้าไป

ทำให้เงินตรงจุดนี้ถึงจะเสีย...ก็ไม่ได้เสียมากและเสียบ่อย

ตอนนี้...ก็เลยได้โอกาสเก็บตังค์จริงจัง

แม่ก็สนับสนุน...ทำกับข้าวให้เอาไปกินมหาลัยทุกวัน

อ๊ะ! มันไม่ใช่เรื่องน่าอายนะคะ

มันประหยัด ถูกอนามัย และ ถูกใจเรื่องรสชาติมากที่สุด

แม่มดจะลองยกตัวอย่างจากกรณีแม่มดให้

ส่วนใหญ่แม่มดได้ตังค์อาทิตย์ละห้าร้อย

หักค่าเดินทางทั้งอาทิตย์ไม่เกิน สองร้อยห้าสิบ

แล้วถ้ายังไม่ต้องเสียค่ากิน เท่ากับแม่มดมีเงินเก็บเป็นครึ่งนึงของรายรับ

และบางอาทิตย์อาจได้เกินครึ่ง

ถ้ากันค่าจิปาถะอะไรออกไป ก็ยังพอเหลิอเก็บไว้ตั้งอาทิตย์ละสองร้อย

อ่าว...อย่าดูถูกว่าน้อยนะคะ 

ถ้าหนึ่งเดือนแม่มดสามารถเก็บได้ประมาณ แปดร้อย

ถ้าเก็บถึงหนึ่งปี แม่มดจะได้ประมาณ เก้าพันหกร้อยบาทเชียว

(มูลค่าตรงนี้ยังไม่ได้หักค่าจิปาถะฉุกเฉินและรายรับแบบสายฟ้าแล่บ)

เยอะไหมคะ ^ ^

นี่เป็นกรณีที่ได้เงินอาทิตนย์ประมาณห้าร้อยแบบแม่มด

ถ้าเพื่อนๆ ได้รับเงินมากกว่า หรือ มีเงินเดือนมากกว่า

ก็ยิ่งมีตังค์เก็บได้มากกว่า

ช่วงนี้...พอลดทอนอะไรที่มันเป็นกากชีวิตออกไปได้บ้าง

ก็เลยทำให้ความพอใจกับพอดีทำงาน

ไม่อยากได้ ไม่อยากมีอะไรจนลำบากตัว และ ลำบากกระเป๋าใครเท่าไร

อย่างน้อย ประโยชน์ของมัน

อาจพอช่วยเราในบางอาทิตย์ที่ใช้จ่ายชักหน้าไม่ถึงหลังจริงๆ

โดยไม่ต้องเบียดเบียนใครให้เดือดร้อน

มีเงิน ที่เราสามารถหยิบจับทำอะไรได้เองจริงๆ

ไม่ต้องไปลำบากคนอื่น

ที่สำคัญ การเก็บตังค์เป็นรากฐานของอนาคต

ทำให้เรารู้จักวางแผนการใช้ชีวิต มีสติอยู่กับตัว

และปลูกฝังให้เรารักการประหยัดด้วย

ก็มันไม่มีอะไรเสียนี่คะ

การเก็บตังค์ไว้ใช้ยามยาก ไม่ได้ทำให้ใครลงไปร้องไห้ชักดิ้นชักงอ

ในทางตรงกันข้าม มันกลับช่วยให้เรามีกินมีใช้ระยะยาวด้วย

เพราะฉะนั้น...อย่าลืมช่วยกันรักษาหนูเงินหนูทองไว้

เพื่อความสุขในวันต่อๆ ไปนะคะ ^O^

ป.ล. งานเยอะจัง แต่ฉันยังขยันอัพต่อไปล่ะ โฮะๆ

edit @ 16 Jun 2009 20:27:36 by *~ แม่มด ~*