โลกใบกลมๆของเด็ก (??) ขี้เหงา + เอาแต่ใจ

ตั้งแต่เกิดมาเดินเตาะแตะบนโลกใบนี้ แม่มดก็ได้รู้จักกับคนมากมาย

บางคนผ่านมาแล้วผ่านไป

บางคนผ่านมา แล้วหยุดทักทาย แต่ไม่ลงลึก

บางคนผ่านมา หยุดทักทาย ค้นหา และ ผูกพัน

สิ่งหนึ่งที่แม่มดสงสัยหนักหนา ก็ยังไม่เคยเปลี่ยนไป

นั่นก็คือ "คนเราเกิดมาทำไม" และเมื่อใดที่ความทุกข์ถาโถมเข้าใจ

ท้อแท้ ไม่มีใคร ไม่มีที่ไป คำถามนี้ก็จะยิ่งชัดเจน และดังถี่ขึ้นในใจทุกครั้ง

ถึงแม้จะเคยตอบตัวเองว่า เรามีชีวิตอยู่เพื่อคนที่เรารักและรักเรา

แต่มันก็เหมือนเป็นการคิดคำตอบเพื่อให้ได้คำตอบมากกว่าจะออกมาจากหัวใจ

หรือถ้าจะให้ตอบตัวเองว่า เรามีชีวิตอยู่เพื่อทำความดี ก็เลิศหรูเกินไป

 จนถึงวันนี้ แม่มดก็ยังคิดหาคำตอบที่แท้จริงไม่ออก

ว่าเราเกิดมาทำไม เหตุผลอะไรที่ทำให้แม่มดถึงมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้

สิ่งที่แม่มดรุ ในวันนี้แม่มดยังหายใจ

แม่มดยังเดินได้ คิดได้ สองมือก็ขยับได้ มันก็ดีอย่างที่สุดแล้ว

เหตุผลจริงๆ แม่มดอาจจะยังหาได้ไม่ดีเท่าไร แต่สักวันก็คงจะเจอ

ถึงแม้ชีวิตตอนนี้ จะมีทั้งสุข เศร้า เหงา เบื่อ แต่มันก็ต้องเดินต่อไป

ก็คนเรามีชีวิตอยู่เพื่อเดินต่อไปข้างหน้า ไม่ใช่ก้าวถอยหลัง

วันนี้ที่เรายืนอยู่ อีกไม่นานมันก้จะกลายเป็นอดีตในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

ถ้าหากแม่มดมามัวถามหาเหตุผลที่จะเดินต่อ

ก้าวที่เดิน อาจจะเต็มไปด้วยความกังวล ไม่มีความสุขเท่าที่ควรเป็น

แม่มดก็ไม่ต้องการอยู่ดี  

ตอนนี้ เลยได้แต่ทำทุกวันให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้วกัน

ถ้าหากอยากจะรู้เหตุผลของการมีชีวิตอยู่ ก็คงได้แต่ตอบตัวเองสั้นๆว่า

"ฉันจะอยู่ เพราะฉันอยากอยู่" ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

เหมือนกับที่ตัวแม่มดชอบปลอบตัวเองเสมอเวลามีเรื่องไม่สบายใจว่า

"สะกดเอาไว้ วั - น - พ - รุ่ - ง - นี้"

นั่นสิ บางที การที่สมองเชื่อว่ายังมีวันพรุ่งนี้ ยังมีสิ่งที่อยากทำ และตั้งใจว่าจะเดินต่อ

ก็อาจจะเป็นเหตุผลดีๆ ให้แม่มดอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็เป็นได้เนอะ

เฮ้อ...แต่นอกจากเหตุผลเหล่านี้ แม่มดก็แอบยอมรับเหมือนกันนะ

ว่าเสี้ยวหนึ่งแม่มดก็อยากอยู่เพื่อคนที่แม่มดรัก และ รักแม่มดจริงๆน่ะแหละ ฮะฮะ

วันนี้ เป็นวันที่ครบรอบ 2 ปีที่แม่มดเดินต๊อกแต๊กกดแป้นบรรยายเรื่องราวบนบ้านแห่งนี้

ถึงจะเพิ่งย้ายบ้านมาได้ไม่นาน แต่แม่มดก็เริ่มเขียนบล็อคครั้งแรกที่บ้านเก่า

วันนี้พอดีค่ะ ถ้าย้อนกลับไป 2 ปีก่อน วันนี้คือวันลอยกระทง และเป็นวันที่เธอเลิกกับแฟน

แม่มดขอขอบคุณมิตรภาพ กำลังใจ และ เรื่องราวดีๆของเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ทำให้แม่มด

มีวันนี้นะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ ขอให้มิตรภาพดีๆแบบนี้ยาวนานต่อไปนะคะ

อันนี้แด่เธอ...

ฉันมั่นใจว่าหัวใจฉันเข้มแข็งแล้วระดับนึง แต่ฉันกลับลืมไปว่าหัวใจก็เป็นเพียก้อนเนื้อบางๆ

วันก่อนที่เธอให้ฉันดูรูปของเธอกับเขา ใจมันสั่น พูดไม่ออกอีกครั้ง ทั้งที่เคยว่างเว้นไปนาน

ฉันจึงเข้าใจว่า ถึงจะเข้มแข็งได้ระดับนึง ก็ยังไม่แกร่งพอที่จะเจอเธอกับเขาพร้อมๆกัน

ขอโทษนะที่ยังตัดเธอไม่ขาด แต่สบายใจเถอะฉันไม่คิดจะทำให้เธอลำบากใจอีกแล้ว

ฉันไม่ใช่คนเก่า ยังไงฉันก็จะยืนยันคำเดิมว่าจะก้าวข้ามวันร้ายๆนี้ไปให้ได้

เธอไม่ต้องลำบากใจหรอกนะ เพราะต่อให้ฉันจะเป็นจะตายร้ายแรงยังไง

ฉัน...ก็จะไม่ให้เสียงกรีดร้องของฉันส่งไปถึงหูเธอเลย "สักครั้งเดียว"

ลาก่อน สุดที่รัก...