โลกใบกลมๆของเด็ก (??) ขี้เหงา + เอาแต่ใจ

เค้าว่ากันว่า ในชีวิตของคนเราพบปะกับคนแปลกหน้ามากกว่าคนรู้จัก

ไม่ว่าเราจะทักทายกันหรือเปล่า แต่พวกเขาก็ยังคงอยู่ในสายตาของเราเสมอ

ผ่านกันไป ผ่านกันมา อาจจะมีเพียงบางคนเท่านั้นที่จะหยุดทักทาย

สำหรับเจ้าของบลอคมีนิสัยส่วนตัวอย่างนึง "ชอบยิ้ม"

ไม่ว่าจะเจอเพื่อนสนิท ไม่สนิท หรือคนไม่รู้จักเพียงสบตากันก็จะยิ้มให้

แต่ด้วยความที่เจ้าของบลอคเป็นคนอารมณ์อ่อนไหวง่าย บางที...

มันก็ปรวนแปรไม่อยากแจกยิ้มดื้อๆก็มีเหมือนกัน (แย่เนอะ...)

เคยมีคนเอ็ดแม่มดว่า "เลิกทำตัวแบบนี้เหอะ ไอ้นิสัยเจอใครก็ยิ้ม เจอใครก็ทัก

มันเหมือนเด็ก" แม่มดก็ได้แต่รับปากเขาไป แต่จริงๆก็ทำไม่ได้หรอก รู้ดี

 อาจเพราะความซน ความโก๊ะ หรือจะอะไรก็แล้วแต่

มันทำให้แม่มดมักจะทำไรเป๋อๆให้คนแปลกหน้าเค้าเห็น

บางครั้งด้วยความโก๊ะ + อมยิ้ม ก็มักจะเป็นตัวเรียกคนแปลกหน้าให้หันมายิ้ม (หัวเราะ)

คนเหล่านั้นบางคนก็เจอกันตรงป้ายรถเมล์บ้าง นั่งซ้อนบนมอเตอไซต์รับจ้างบ้าง

สวนกันไปสวนกันมาบ้าง แต่ไม่รู้ทำไมแม่มดไม่เหนื่อยเลยที่จะแจกยิ้ม

ทั้งๆที่มันเกือบทำให้แม่มดหวิดสิ้นชื่อก็มีเหมือนกันนะ (คนที่เค้าหลอกเราอ่า)

เคยมีเหมือนกัน ที่คุยกันถูกคอ บังเอิญขึ้นรถสายเดียวกัน

จากนั้นเค้าก็ออกค่าโดยสารให้ (โค-ตะ-ระ เกรงใจ เขามากๆ ซึ้งๆ)

 เคยมีเหมือนกัน คุยจ้อกับมอไซต์จนเกิดเหตุการณ์โดนดักรอที่บ้าน

แล้วเอาจดหมายรักให้ (เปงลุงอายุปูนแม่ เรางี้กลัวไม่อยากไปไหนเลย)

 เคยมีหมือนกันมาถามทาง แต่เราบอกทางไม่เก่งก็เลยอาสาไปส่ง

แล้วกลายเป็นคุยถูกคอจนกลายเป็นเพื่อนใหม่ในช่วงเวลาสั้นๆ

 เคยมีเหมือนกัน ที่ไม่รุจัก ไม่เคยเห็นหน้า แต่รู้สึกผูกพันด้วยใจและอยากจะ

รักษามิตรภาพที่เกิดจากความห่างนี้ไว้ (เหมือนที่เจอกับเพื่อนๆในบลอคไงคะ)

 แต่ก็เคยมีนะ ไม่เคยเห็น ไม่เคยคุย แต่ก็ส่งยิ้มให้กัน มันมีความสุขไปอีกแบบ

เคยเป็นกันหรือเปล่า ทั้งๆที่เราไม่เคยเจอกัน แต่เพียงแค่สวนกันเราก็สามารถแจกยิ้มให้กับเขา

ไม่รุว่าเขาจะรับมันไปหรือเปล่า แต่ถ้าหากเขายิ้มกลับมาโลกมันช่างสดใส

เคยถามตัวเองว่า คนเรายิ้มให้กัน หรือ เมินใส่กัน อย่างไหนทำง่ายกว่า

มันก็ง่ายทั้งสองอย่าง แต่เวลายิ้มมันจะทำให้โลกสดใสมากกว่าไหม

แต่สังคมในปัจจุบันมันกำลังทำให้วิถีชีวิตคนเปลี่ยนไป

ผู้คนเริ่มเมินเฉยใส่กัน จะหาใครสักคนที่เพียงสบตาแล้วยิ้มให้ช่างยากเย็นเหลือเกิน

หรือว่าผู้คนสมัยนี้เค้าจะนิยมทำหน้าเฉยชามากกว่า

ทำอะไรก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัย จนบางทีเวลาที่เห็นใครยิ้มให้

เค้าก็จะพากันทึกทักในใจ "แกจะมาไม้ไหน" "แกจะเอาอะไรจากฉัน" ฯลฯ

เป็นแบบนี้กันไปหมดแล้วหรือเปล่านะ เฮ้อ...

แม่มดเริ่มจะชินแล้วเวลายิ้มให้ใครแล้วเขาไม่ยิ้มตอบ

แต่ก็ยังอึ้งๆถ้าหากเค้าไม่เพียงแค่เชิดแต่ยังมองหน้าหาเรื่องกลับมาด้วย

มันต้องระวังตัวขนาดนั้นเลยเหรอ แย่จัง

แต่ก็ต้องยอมรับอะ เพราะบางทีก็มีคนอาศัยรอยยิ้มมาตีสนิทแล้วหลอกลวงเราเยอะแยะ

จนในที่สุด รอยยิ้มแม่มดก็เริ่มหายไปดื้อๆ ยิ้มบ้าง ไม่ยิ้มบ้าง

ในที่สุด ก็ปล่อยไปตามอารมณ์ (เหมือนทุกเรื่อง) อย่างเสียไม่ได้

แต่ถ้าเลือกได้ แม่มดก็อยากยิ้ม เพราะทุกวันนี้แม่มดยังไม่เลิกนิสัย

เจอใครก็ทัก เจอเพื่อนก็ยิ้ม จะจากกันก็จะโบกมือแล้วทำหน้าแบ๊วเหมือนเด็ก เหอๆ

เฮ้อ...ขนาดคนไม่รู้จักกันก็ต้องคอยระวังเรื่องรอยยิ้ม

แล้วกับคนที่เรารู้จักดีแล้วเค้าเลือกที่จะเฉยชาใส่อะ

เค้าเรียกว่าคนแปลกหน้าที่รู้จักกันดีได้หรือเปล่า เศร้า...

(ทำไมมาเรื่องเศร้าหว่า แหะๆ)

* จะเปิดเทอมแล้วค่ะ อีกเด๋วคงจะไม่ได้มาบ่นๆหน้าบลอคแล้ว แง้วๆ

* เริ้มเข้าหน้าหนาวแล้วอะ ฝนฟ้าน้ำท่วมก็ยังมีอยูไหนจะลมหนาวที่เริ่มมาแล้วด้วย รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ (อ่า ทั้งกาย +ใจนะ) เป็นห่วงจ้า